บันทึกอนุทิน

ครั้งที่ 8

วันพฤหัสบดี ที่ 5 มีนาคม พ.ศ.2558

เวลาเรียน 13.10 - 16.40 น.

กิจกรรมก่อนเข้าสู่บทเรียน

วาดภาพเหมือน

เนื้อหา

การสอนเด็กพิเศษและเด็กปกติ

ทักษะของครูและทัศนคติ

การฝึกเพิ่มเติม

• อบรมระยะสั้น , สัมมนา
• สื่อต่างๆ

การเข้าใจภาวะปกติ

• เด็กคล้ายคลึงกันมากกว่าแตกต่างกัน
• ครูต้องมีปฏิสัมพันธ์กับเด็กปกติและเด็กพิเศษ
• รู้จักเด็กแต่ละคน
• มองเด็กให้เป็น "เด็ก"

การคัดแยกเด็กที่มีพัฒนาการช้า

• การเข้าใจพัฒนาการของเด็ก จะช่วยให้ครูสามารถมองเห็นความแตกต่างของเด็กแต่ละคนได้ง่าย

ความพร้อมของเด็ก

• วุฒิภาวะ (ไม่ค่อยแตกต่างกัน ยกเว้นจะต่างระดับชั้น)
• แรงจูงใจ
• โอกาส (เด็กพิเศษมีโอกาสเท่าเทียมกับเด็กปกติ)

การสอนโดยบังเอิญ

• ให้เด็กเป็นฝ่ายเริ่ม
• เด็กเข้าหาครูมากเท่าไหร่ ยิ่งมีโอกาสในการสอนมากขึ้นเท่านั้น
• ครูต้องพร้อมที่จะพบเด็ก
• ครูต้องมีความสนใจเด็ก
• ครูต้องมีความรู้สึกที่ดีต่อเด็ก
• ครูต้องมีอุปกรณ์และกิจกรรมล่อใจเด็ก
• ครูต้องมีความตั้งใจจริงในการช่วยให้เด็กแต่ละคนได้เรียนรู้
• ครูต้องใช้เวลาในการติดต่อไม่นาน
• ครูต้องทำให้เป็นเรืองสนุกสนาน

อุปกรณ์

• มีลักษณะง่ายๆ มีวิธีการเล่นที่ตายตัว
• ใช้ประโยชน์ได้หลายอย่าง เช่น ของเล่นที่แบ่งแยกเพศเด็ก
• เด็กพิเศษได้เรียนรู้จากการสังเกตและเลียนแบบเด็กปกติ
• เด็กปกติเรียนรู้ที่จะช่วยเหลือเด็กพิเศษ

ตารางประจำวัน

• เด็กพิเศษไม่สามารถยอมรับการเปลี่ยนแปลงที่ทำอยู่เป็นประจำ
• กิจกรรมต้องเรียงลำดับเป็นขั้นตอนและทำนายได้
• เด็กจะรู้สึกปลอดภัยและมั่นใจ
• การสลับกิจกรรมที่อยู่เงียบๆกับกิจกรรมที่เคลื่อนไหวมากๆ
• คำนึงถึงความพอเหมาะของเวลา

ทัศนคติของครู

      ความยืดหยุ่น

• การแก้แผนการสอนให้เหมาะกับสถานการณ์
• ยอมรับขอบเขตความสามารถของเด็ก
• ครูต้องตอบสนองต่อเป้าหมายที่สำคัญที่สุดสำหรับเด็กแต่ละคน

การสหวิทยาการ

• ใจกว้างต่อคำแนะนำของบุคคลในอาชีพอื่นๆ
• สร้างสัมพันธ์ระหว่างการบำบัดกิจกรรมในห้องเรียน

การเปลี่ยนพฤติกรรมและการเรียนรู้

     เด็กทุกคนสอนได้

• เด็กเรียนไม่ได้เพราะไร้ความสามารถ
• เด็กเรียนไม่ได้เพราะขาดโอกาส

     เทคนิคการให้แรงเสริม

     แรงเสริมจากสังคมจากผู้ใหญ่

• ความสนใจของผู้ใหญ่ที่มีต่อเด็กนั้นสำคัญมาก
• มีแนวโน้มจะเพิ่พฤติกรรมที่ดีของเด็ก
• หากผู้ใหญ่ไม่สนใจพฤติกรรมที่ดีนั้นๆ ก็จะลดและหายไป

     วิธีการแสดงออกถึงแรงเสริมจากผู้ใหญ่

• ตอบสนองด้วยวาจา
• การยืนหรือนั่งใกล้เด็ก
• พยักหน้ารับ ยิ้ม ฟัง
• สัมผัสทางกาย
• ให้ความช่วยเหลือ , ร่วมกิจกรรมกับเด็ก

     หลักการให้แรงเสริมในเด็กปฐมวัย

• ครูต้องให้แรงเสริมทันทีที่เด็กมีพฤติกรรมที่พึงประสงค์
• ครูต้องละเว้นความสนใจทันทีและทุกครั้งที่เด็กแสดงพฤติกรรมที่ไม่พึงประสงค์
• ครูควรให้ความสนใจเด็กนานเท่าที่เด็กมีพฤติกรรมที่พึงประสงค์

     การแนะนำหรือบอกบท

• ย่อยงาน
• ลำดับความยากง่ายของงาน
• การเรียงลำดับงานเป็นการเสริมแรงเพื่อให้เด็กค่อยๆก้าวไปสู่ความสำเร็จ
• การบอกบทจะค่อยๆน้อยลงตามลำดับ

     ขั้นตอนการให้แรงเสริม

• สังเกตและกำหนดจุดมุ่งหมาย
• วิเคราะห์งาน กำหนดจุดประสงค์ย่อยๆในงานแต่ละขั้น
• สอนจากง่ายไปยาก
• ให้แรงเสริมทันทีเมื่อเด็กทำได้ หรือเมื่อเด็กพยายามอย่างเหมาะสม
• ลดการบอกบท เมื่อเด็กเรียนรู้ที่จะก้าวไปขั้นต่อไป
• ให้แรงเสริมเฉพาะพฤติกรรมที่ใกล้เคียงกับเป้าหมายที่สุด
• ทีละขั้นไม่เร่งรัด "ยิ่งขั้นเล็กเท่าไหร่ยิ่งดีเท่านั้น"
• ไม่ดุหรือตี

     การกำหนดเวลา

• จำนวนและความถี่ของแรเสริมที่ให้กับพฤติกรรมการเรียนรู้ของเด็กต้องมีความเหมาะสม

     ความต่อเนื่อง

• พฤติกรรมทุกๆอย่างในชีวิตประจำวันต่อเนื่องกันระหว่างพฤติกรรมย่อยๆหลายๆอย่างรวมกัน เช่น การเข้าห้องน้ำ การนอนพักผ่อน การหยิบและเก็บของ การกลับบ้าน
• สอนแบบก้าวไปข้างหน้า หรือย้อนมาจากข้างหลัง เช่น

          เด็กตับซุป

• การจับช้อน
• การตัก
• การระวังไม่ให้น้ำในช้อนหกก่อนจะเข้าปาก
• การเอาช้อนและวุปเข้าปากแทนที่จะทำให้หกรดคาง
• การเอาซุปออกจากช้อนเข้าสู่ปาก

     การลดหรือหยุดแรงเสริม

• ครูจะงดแรงเสริมกับเด็กที่มีพฤติกรรมไม่เหมาะสม
• ทำอย่างอื่นและไม่สนใจเด็ก
• เอาอุปกรณ์หรือของเล่นออกไปจากเด็ก
• เอาเด็กออกจากการเล่น

*ความคงเส้นคงวา*

บรรยากาศในห้องเรียน

  

บันทึกอนุทิน

ครั้งที่ 7

วันพฤหัสบดี ที่ 26 กุมพาพันธ์ พ.ศ.2558

เวลาเรียน 13.10 - 16.40 น.

สอบกลางภาค

บันทึกอนุทิน

ครั้งที่ 6

วันพฤหัสบดี ที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558

เวลาเรียน 13.10 - 16.40 น.

กิจกรรม

การส่งเสริมทักษะต่างๆของเด็กกพิเศษ
ทักษะทางสังคม
           เด็กพิเศษที่ขาดทักษะทางสังคม ไม่ได้มีสาเหตุมาจากพ่อแม่ สภาพแวดล้อมไม่ได้เป็นเครื่องรับประกันว่าเด็กจะมีพัฒนาการต่างๆอย่างมีความสุข

กิจกรรมการเล่น
           การเล่นเป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่งต่อการเรียนรู้ทกษะทางสังคม เด็กจะสนใจกันเองโดยอาศัยการเล่นเป็นสื่อ ช่วงแรๆ เด็กพิเศษจะไม่มองเด็กคนอื่นเป็นเพื่อน แต่จะมองเป็นสิ่งสำรวจ สัมผัส ผลัก ดึง

ยุทธศาสตร์การสอน
           เด็กพิเศษหลายๆคนไม่รู้วิธีการเล่น ไม่รู้ว่าจะเล่นอย่างไร ครูเริ่มต้นจากการสังเกตเด็กแต่ละคนอย่างเป็นระบบ จะบอกได้ว่าเด็กมีทักษะการเล่นแบบใดบ้าง ครูสังเกตแล้วจดบันทึก ทำแผน IEP

การกระตุ้นการเลียนแบบและการเอาอย่าง
          วางแผนกิจกรรมการเล่นไว้หลายๆอย่าง ควรคำนึงถึงเด็กทุกคน ให้เด็กเล่นเป็นกลุ่มเล็กๆ 2-4 คน เด็กปกติทำหน้าที่เหมือน "ครู" ให้เด็กพิเศษ

ครูปฏิบัติอย่างไรเวลาเด็กเล่น
           อยู่ใกล้ๆแล้วเฝ้ามองอย่างสนใจ ยิ้มและพยักหน้าให้เวลาเด็กหันมามองครู ไม่ชมเชยหรือสนใจเด็กมากเกินไป เอาวัสดุอุปกรณ์มาเพิ่ม เพื่อยืดเวลาการเล่น ให้ความคิดเห็นที่เป็นแรงเสริม

การให้แรงเสริมทางสังคในบริบทที่เด็กเล่น
           ครูพูดชักชวนให้เด็กเล่นร่วมกับเพื่อน ทำโดย "การพูดนำของครู"

ช่วยเด็กทุกคนให้รู้กฎเกณฑ์
           ไม่ง่ายสำหรับเด็กพิเศษ ให้โอกาสเด็ก เด็กพิเศษต้องเรียนรู้สิทธิต่างๆเหมือนเพื่อนในห้อง ครูต้องไม่ใช้ความบกพร่องของเด็กพิเศษเป็นเครื่องต่อรอง

กิจกรรม ลากเส้นตามเสียงดนดรี

บรรยากาศในการเรียน

 ฝึกร้องเพลง

บันทึกอนุทิน

ครั้งที่ 5

วันพฤหัสบดี ที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558

เวลาเรียน 13.10 - 16.40 น.

กิจกรรม

Happy Brith Day.อาจารย์เบียร์ มีสุขภาพร่างกายแข็งแรงนะค่ะ 

บันทึกอนุทิน

ครั้งที่ 4

วันพฤหัสบดี ที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558

เวลาเรียน 13.10 - 16.40 น.

กิจกรรม

บทบาทครูปฐมัยในห้องเรียนรวม
1. ครูไม่ควรวินิจฉัย
    การวินิจฉัย หมายถึง การตัดสินใจโดยดูจากอาการหรือสัญญาณบางอย่าง (จากอาการที่แสดงออกมานั้นอาจนำไปสู่ความเข้าใจผิดได้)
2. ครูไม่ควรตั้งชื่อหรือระบุประเภทเด็ก
    -เกิดผลเสียมากกว่าผลดี
    -ชื่อเปรีบบเสมือนตราประทับตัวเด็กตลอดไป
    -เด็กจะกลายเป็นเช่นนั้นจริงๆ
3. ครูไม่ควรบอกพ่อแม่ว่าเด็กมีบางอย่างที่ผิดปกติ
    -พ่อแม่ของเด็กพิเศษมักทราบว่าลูกของเขามีปัญหา
    -พ่อแม่ไม่ต้องการให้ครูมาย้ำในสิ่งที่เขารู้
    -ครูควรพูดในสิ่งที่เป็นความคาดหวังในด้านบวก แต่ต้องไม่ให้เกิดความหวังผิดๆ
    -ครูควรรายงานผู้ปกครองว่าเด็กทำอะไรได้บ้าง เท่ากับการบอกว่าเด็กทำอะไรไม่ได้
    -ครูช่วยให้ผู้ปกครองมีความหวังและเห็นแนวทางที่จะช่วยให้เด็กพัฒนา

ครูทำอะไรบ้าง
-ครูสามารถชี้ให้เห็นถึงพฤตกรรมของเด็กในเรื่องที่เกี่ยวกับพัฒนาการต่างๆ
-ให้ข้อแนะนำในการหาบุคลากรที่เหมาะสมในการประเมินหรือวินิจฉัย
-สังเกตเด็กอย่างมีระบบ
-จดบันทึกพฤติกรรมเด็กเป็นช่วงๆ

สังเกตอย่างมีระบบ
-ไม่มีใครสังเกตอย่างมีระบบได้ดีกว่าครู
-ครูเห็นเด็กในสถานการณ์ต่างๆ ช่วงเวลาที่ยาวนานกว่า
-ต่างจากแพทย์ นักจิตวิทยา นักคลินิก มักมุ่งความสนใจอยู่ที่ปัญหา

การตรวจสอบ
-จะทราบว่าเด็กมีพฤติกรรมอย่างไร
-เป็นแนวทางสำคัญที่ทำให้ครูและพ่อแม่เข้าใจเด็กดีขึ้น
-บอกได้ว่าเรื่องใดบ้างที่เด็กต้องการความช่วยเหลือ

ข้อควรระวังในการปฏิบัติ
-ครูต้องไวต่อความรู้สึกและการตัดสินใจล่วงหน้าได้
-ประเมินให้น้ำหนักความสำคัญเรื่องต่างๆได้
-พฤติกรรมบางอยางของเด็กไม่ได้ปรากฎให้เห็นเสมอไป

การบันทึกการสังเกต
-การนับอย่างง่ายๆ
-การบันทึกต่อเนื่อง
-การบันทึกไม่ต่อเนื่อง
การนับอย่างง่ายๆ คือนับจำนวนครั้งของการเกิดพฤติกรรม กี่ครั้งในแต่ละชั่วโมง กี่ครั้งในแต่ละวัน ของระยะในการเกิดพฤติกรรม
การบันทึกต่อเนื่อง คือให้รายละเอียดได้มาก เขียนทุกอย่างที่เด็กทำในช่วงเวลาหนึ่ง หรือช่วงกิจกรรมหนึ่ง โดยไม่ต้องเข้าไปแนะนำช่วยเหลือ
การบันทึกไม่ต่อเนื่อง คือ บันทึกลงบัตรเล็กๆ เป็นการบันทึกสั้นๆเกี่ยวกับพฤติกรรมของเด็กแต่ละคนในช่วงเวลาหนึ่ง

การเกิดพฤติกรรมบางอย่างมากเกินไป
-ควรเอาใจใส่ถึงระดับความมากน้อยของความบกพร่อง มากกว่าชนิดของความบกพร่อง
-พฤติกรรมไม่เหมาะสมที่พบในเด็กทุกคน ไม่ควรจัดเป็นสิ่งผิดปกติ

การตัดสินใจ
-ครูควรตัดสินใจด้วยความระมัดระวัง
-พฤติกรรมของเด็กที่เกิดขึ้น ไปขัดขวางความสามารถในการเรียนรู้ของเด็กหรือไม่        

กิจกรรมวาดภาพเหมือน บอกถึงความรู้สึกเวลามองดอกลินลี่

  

ฝึกร้องเพลง

บรรยากาศในห้องเรียน

    

     

บันทึกอนุทิน

ครั้งที่ 3

วันพฤหัสบดี ที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2558

เวลา 13:10 - 16:40 น.

กิจกรรม

รูปแบบการจัดการศึกษา

• การศึกษาปกติทั่วไป (Regular Education)
• การศึกษาพิเศษ (Special Education)
• การศึกษาแบบเรียนร่วม (Integrated Education หรือ Mainstreaming)
• การศึกษาแบบเรียนรวม (Inclusive Education)

การจัการศึกษาสำหรับเด็กที่มีความต้องการพิเศษ

      เด็กที่มีความต้องการพิเศษทุกคนสามารถเรียนรู้และพัฒนาได้ถ้าได้รับโอกาสในการเรียนรู้ที่เหมาะสมกับความต้องการพิเศษของเขา

ความหมายของการศึกษาแบบเรียนร่วม (Integrated Education หรือ Mainstreaming)

      การจัดให้เด็กพิเศษเข้าไปในระบบการศึกษาทั่วไป มีกิจกรรมที่ให้เด็กพิเศษกับเด็กปกติทำร่วมกัน ใช้ช่วงเวลาใดเวลาหนึ่งในแต่ละวัน ครูปฐมวัยและครูการศึกษาพิเศษร่วมมือกัน

การเรียนร่วมบางเวลา

     การจัดให้เด็กพิเศษเรียนในโรงเรียนปกติในบางเวลา เด็กพิเศษได้มีโอกาสแสดงออก และมีปฏิสัมพันธ์ที่ดีกับเด็กปกติ เป็นเด็กพิเศษที่มีความพิการระดับปานกลางถึงระดับมาก จึงไม่อาจเรียนร่วมเต็มเวลาได้

เรียนร่วมเต็มเวลา

     การจัดให้เด็กพิเศษเรียนในโรงเรียนปกติตลอดเวลาที่เด็กอยู่ในโรงเรียน เด็กพิเศษได้รับการจัดดกระบวนการเรียนรู้และบริการนอกห้องเรียนเหมือนเด็กปกติ มีเป้าหมายเพื่อให้เด็กเข้าใจซึ้งกันและกัน ตอบสนองความต้องการซึ้งกันและกันและมีปฏิสัมพันธ์ซึ้งกันและกัน เด็กปกติจะยอมรับความหลากหลายของมนุษย์ เข้าใจว่าคนเราจำเป็นต้องเหมือนกันทุกอย่าง ท่ามกลางความแตกต่างกัน มนุษย์เราต้องการความรัก ความสนใจ ความเอาใจใส่เช่นเดียวกันทุกคน

ความหมายของการศึกษาแบบเรียนรวม (Inclusive Education)

     เป็นการจัดการศึกษาที่จัดให้เด็กพิเศษเข้ามาเรียนรวมกับเด็กปกติ โดยรับเข้ามาเรียนรวมกัน ตั้งแต่เริ่มเข้ารับการศึกษาและจัดให้มีบริการพิเศษตามความต้องการของแต่ละบุคคล เด็กพิเศษทุกคนสามารถเรียนรู้และพัฒนาได้ถ้าได้รับโอกาสในการเรียนรู้ที่เหมาะสมกับความต้องการพิเศษของเขา เกิดจากปรัชญาที่กล่าวไว้ว่า การศึกษาสำหรับทุกคน (Education for All) การเรียนรวมเป็นแนวคิดทางการศึกษาอย่างหนึ่งที่โรงเรียนจะต้องจัดการศึกษาให้กับเด็กทุกคนโดยไม่มีการแบ่งแยกว่าเด็กคนใดเป็นเด็กปกติ หรือเด็กคนใดเป็นเด็กที่มีความต้องการพิเศษ เด็กต้องเป็นผู้เลือกโรงเรียนไม่ใช่โรงเรียนเลือกเด็ก ทางโรงเรียนจะต้องรับเด็กที่ผู้ปกครองพาเข้ามาเรียน ทุกคนยอมรับว่ามี ผู้พิการอยู่ในสังคมและเขาเหล่านั้นต่างก็เป็นส่วนหนึ่งของสังคมที่จะต้องใช้ชีวิตร่วมกับคนปกติ โดยไม่มีการแบ่งแยก

ความสำคัญของการศึกษาแบบเรียนรวมสำหรับเด็กปฐมวัย

     ปฐมวัยเป็นช่วงเวลาสำคัญของการเรียนรู้ "สอนได้" เป็นการจัดการศึกษาสหรับเด็กที่มีขีดจำกัดน้อยที่สุด

บรรยากาศในการเรียน

              

ฝึกร้องเพลง

บันทึกอนุทิน

ครั้งที่ 2

วันพฤหัสบดี ที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2558

เวลาเรียน 13.10 - 16.40 น.

กิจกรรม

• อาจารย์เล่าประสบการณ์การไปค่ายอาสา ที่จังหวัดบุรีรัมย์

• เฉลยข้อสอบปลายภาคเรียนที่ 1/2557

• ทดสอบความรู้เดิมรายวิชาการอบรมเลี้ยงดูเด็กปฐมวัยที่มีความต้องการพิเศษ และความรู้ใหม่รายวิชาการจัดประสบการณ์การศึกษาแบบเรียนรวมสำหรับเด็กปฐมวัย

• ฝึกร้องเพลง นม